Ελληνική λογοτεχνία

'Η ζωή είναι πολύ σύντομη για τα καλά βιβλία, πρέπει να διαβάζουμε μόνο εξαιρετικά βιβλία''. Τίμπορ Φίσερ (Under the frog)

Monday, November 20, 2006

 

Ξεφ(τ)υλλίζοντας...part 73

Μέσα στο Σαββατοκύριακο έτυχε να περάσω από το Μουσείο Τσαρούχη, κοντά στην Κηφισιά. Και θαύμασα αληθινά, το χώρο, το σεβασμό στη μνήμη και στο έργο του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου αλλά και το πόσο χρηστικό μπορεί να είναι και σαν τόπος ψυχαγωγίας για μικρούς και μεγάλους ένα μουσείο. Ρώτησα κάποιον υπεύθυνο που μου επιβεβαίωσε ότι ο χώρος είναι σχεδόν αυτοσυντηρούμενος από τα έσοδα του. Δεν ξέρω αν είναι ακριβές αυτό αλλά με όσα είδα μου μοιάζει αρκετά πιθανό.
Και φεύγοντας, σκεφτόμουν ποια είναι τελικά η αληθινή Ελλάδα των τεχνών και των γραμμάτων…Αυτή που μπορεί να συντηρεί ένα μουσείο ή η άλλη, η απεχθής που ανέστειλε τη λειτουργία 28 παιδικών και εφηβικών βιβλιοθηκών. Επειδή, λέει, ο αρμόδιος οργανισμός αδυνατεί να καταβάλλει τα δεδουλευμένα στους υπαλλήλους, παρότι για να λυθεί το οικονομικό πρόβλημα βρέθηκαν, όπως αναφέρθηκε στα σχετικά ρεπορτάζ, έξι χορηγοί από τον ιδιωτικό τομέα! Η είδηση εμφανίστηκε προ ημερών στον ημερήσιο τύπο και νομίζω μετά από 24 ή 48 ώρες υπήρξε αντίδραση από την πρόεδρο του Οργανισμού σύμφωνα με την δήλωση της οποίας τα χρέη ήταν δυσβάστακτα, ενώ από διαχειριστικά λάθη δεν μπορούσαν να πάρουν και φορολογικές ενημερότητες από ΙΚΑ και εφορία. Ανέφερε η καλή κυρία και τα ’’ανοίγματα’’ πολλών χιλιάδων ευρώ.
Κι’ όμως, το κράτος που με ελαφρά καρδιά ρυθμίζει οφειλές ποδοσφαιρικών συλλόγων και προβληματικών εταιρειών, που χαρίζει στην ουσία λεφτά στους ιδιώτες δεν μπορεί ή δεν θέλει να πληρώσει 700.000 ευρώ που ήταν τα λειτουργικά έξοδα για τη λειτουργία 28 βιβλιοθηκών. Την ίδια ώρα, που η κρατική, παθητική και ζημιογόνα ΕΡΤ των χιλιάδων μόνιμων η συμβασιούχων υπαλλήλων σκορπάει δεξιά και αριστερά χρήματα για να αγοράζει δικαιώματα ποδοσφαιρικών ομάδων η για να διοργανώνει το ’’κιτς’’ πάρτι της Γιουροβίζιον, για την επιτυχία του οποίου καμιά εικοσαριά στελέχη της τηλεόρασης μοιράστηκαν πριμ 300.000 ευρώ! Τα μισά πάνω κάτω απ΄ όσα χρειάζονταν 28 βιβλιοθήκες για να ζήσουν. Την Κυριακή διάβασα στην Ελευθεροτυπία ότι το Ε.ΚΕ.ΒΙ. ξεκινάει εκστρατεία διάδοσης του βιβλίου και με στόχο τη δημιουργία λέσχης αναγνωστών. Όμορφη πρωτοβουλία, την οποία λέει, θα ενισχύσουν και γνωστοί συγγραφείς. Συμφωνώ, όλοι συμφωνούμε…Μόνο, που για να υπάρξουν λέσχες αναγνωστών πρέπει να υπάρχουν και αναγνώστες. Και οι αναγνώστες δεν δημιουργούνται με βόλτες στα Κ.ΑΠ.Η. αλλά στις μικρές ηλικίες, στα πιτσιρίκια που αν δεν μάθουν να διαβάζουν μέχρι τα 15 τους δεν θα αγαπήσουν ποτέ το βιβλίο. Οι λέσχες αναγνωστών στελεχώνονται από ενήλικες, ήδη αναγνώστες, χωρίς παιδικές βιβλιοθήκες σε μερικά χρόνια δεν θα υπάρχουν ενήλικες και για τις λέσχες αναγνωστών. Πιο καλά θα ήταν το Ε.ΚΕ.ΒΙ. να έστελνε τους ίδιους πρόθυμους συγγραφείς στα σχολεία, να πίεζε για την καθιέρωση μαθήματος ελληνικής λογοτεχνίας, να έδειχνε στους έφηβους αυτού του τόπου αυτό που ποτέ δεν θα δουν στην τηλεόραση με τα reality σκουπίδια και τις εκπομπές που εξαγοράζουν τηλεθεατές και τηλεθέαση μοιράζοντας εκατομμύρια. Να δείξουν στα παιδιά του τόπου ότι οι σύγχρονοι ’Ελληνες συγγραφείς δεν είναι αποκομμένοι από τη ζωή, ’’φρικιά’’ και γραφικοί, παράξενοι και παράδοξοιΝα πάνε οι συγγραφείς στους στρατώνες και στα στρατόπεδα που υπάρχουν νέοι άνθρωποι και να δημιουργήσουν βιβιλιοθήκες, να μιλήσουν, να παρουσιάσουν δουλειές τους. Εκεί, σ’ αυτές τις ηλικίες θα βρεθεί νέα φουρνιά αναγνωστών. Τα υπόλοιπα είναι κουβέντα να γίνεται...Τον περασμένο Ιούνιο, στο ΒΗΜΑ της Κυριακής ο κ.Ντίνος Σιώτης κατέθεσε μια εξαιρετική άποψη υπό τον τίτλο ’’Οι συγγραφείς στους χώρους δουλειάς’’. Να παρουσιάζονται βιβλία στα υπουργεία, σε εταιρείες, σε χώρους δουλειάς όπως ήδη συμβαίνει στην Αμερική. Τέλος στις παρουσιάσεις σε βιβλιοπωλεία, σε ουζερί και εστιατόρια ή σε πολυχώρους, που τελικά μετατρέπονται σε εκδηλώσεις κατάθεσης σεβασμού στον συγγραφέα από φίλους και οικείους του. Η άποψη του κ.Σιώτη είναι από τις σοβαρότερες προτάσεις που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια για το βιβλίο, όπως αποδεκτή είναι κάθε νέα άποψη που μπορεί να φέρει αναγνώστες. Δεν είδα βέβαια μέσα στους μήνες που μεσολάβησαν κανένα υπεύθυνο-ανεύθυνο να την παίρνει στα σοβαρά...Και όσο το βιβλίο και οι συγγραφείς καταδικάζονται σε μια καταναγκαστική εσωστρέφεια τόσο πιο πολύ θα αναζητούνται (εις μάτην) νέοι αναγνώστες...
- Ενδιαφέρουσα ήταν η συνέντευξη της Μάρως Δούκα στην Καθημερινή. Προαναγγέλει ότι στο μέλλον θα προσπαθήσει να στραφεί σε άλλες μορφές γραφής. Κρατάω και αντιγράφω ένα κομμάτι των απόψεων της που αφορούν τη σημερινή λογοτεχνία με την οποία συμφωνώ απόλυτα. ’’Όσο για τους σημερινούς συγγραφείς, έχω την αίσθηση ότι την τελευταία δεκαετία ως προς την πολυμορφία και την αναζήτηση, και με αρκετά καλά αποτελέσματα έχει κάνει άλματα. Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσους καλούς συγγραφείς’’…Απάντηση και σε όλους εκείνους που υποστηρίζουν τη στείρα λογική της ’’μέτριας παραγωγής’’ ή της άποψης ότι ’’δεν βγαίνουν πλέον καλά βιβλία. Και κάτι ακόμη καθαρά προσωπικό και υποκειμενικό. Η φωτογραφία της Μάρως Δούκα που κοσμεί τη συνέντευξη είναι εξαιρετική, δείχνει μια γυναίκα με χαρακτήρα και στιλ. Το ακριβώς αντίθετο από τη φωτογραφία της που επελέγη για τα Μαύρα λουστρίνια, όπου εμφανίζεται μια κουρασμένη ’’γερασμένη’’ Μάρω Δούκα. Τυπική λεπτομέρεια αλλά μια και οι περισσότεροι συγγραφείς (δεν αναφέρομαι στη συγκεκριμένη) χρησιμοποιούν στα βιβλία τους φωτογραφίες της περασμένης…δεκαετίας και βάλε ίσως έχει μια μικρή σημασία η παρατήρηση
Comments:
Αγαπητέ αναγνώστη, θίγεις πάντοτε καίρια θέματα. Το θέμα των βιβλιοθηκών το είχα κάνει ποστ όταν προέκυψε γιατί το θεώρησα κι εγώ πολύ σημαντικό. Ένα σχόλιο που νομίζω ότι πήγε μακρύτερα τον προβληματισμό ήταν το "Μα υπάρχουν μόνο 28 παιδικές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα;" Και αυτές κλείνουν!
Συμφωνούμε απόλυτα για την δημιουργία μαθήματος λογοτεχνίας στα σχολεία και θα πρόσθετα από το δημοτικό. Ωστόσο το μεγάλο πρόβλημα σ' αυτό δεν είναι οι συγγραφείς -που πιστεύω ότι όλοι θα δέχονταν να βοηθήσουν με την παρουσία τους- αλλά οι ίδιοι οι δάσκαλοι για τους οποίους θα απαιτούνταν ιδιαίτερη επιμόρφωση. Είναι απίστευτη η άγνοιά τους από λογοτεχνία. Στο εξωτερικό εισάγουν στα σχολεία το μάθημα της δημιουργικής γραφής. Είναι ένας τρόπος να φέρουν κοντά τα παιδιά στο αντικείμενο "λογοτεχνία" από μια πιο "δημιουργική" άποψη χωρίς μ' αυτό να θέλω να πω ότι και η ανάγνωση δεν είναι δημιουργική. Απλώς τα παιδιά συμμετέχουν ευκολότερα σε κάτι αν συμμετέχουν στην ίδια τη δράση. Κάποια στιγμή νομίζω είχε προταθεί ένα πιλοτικό πρόγραμμα για τη χώρα μας αλλά ατόνισε.
 
Διάβασα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το post και το σχόλιο που προηγήθηκε κι έχω να πω ότι την πολιτεία δεν την ενδιαφέρει η τέχνη!
Οι άνθρωποι που ασχολούνται με την τέχνη είναι αντι-παραγωγικοί…
Κρίνουν, αμφιβάλουν, διαφωνούν, είναι ρομαντικοί…
Την πολιτεία την ενδιαφέρει να δημιουργήσει παραγωγικούς πολίτες, εξειδικευμένα μυαλά…
Την ενδιαφέρει να αναπαράγει tο «λογιστικό» τρόπος σκέψης.
Να μοιράσει στα παιδιά «παρωπίδες» αντί για λογοτεχνικά βιβλία.
Με τις παρωπίδες μπορείς να βλέπεις «εξειδικευμένα», «μακριά» τον στόχο που σου χει ορίσει ο αναβάτης αλλά ποτέ δεν θα δεις τα «ελεύθερα λιβάδια», δεν θα δεις σφαιρικά το ζήτημα…

Δυστυχώς ζούμε σε περίοδο πολέμου! Πνευματικού πολέμου!

Η φράση «το μέσο έχει τη δύναμη» σκότωσε τους δημιουργούς και ενθρόνισε τους αναλώσιμους stars.

Η φορολογία στη διαφημιστική δαπάνη στην τηλεόραση μειώθηκε σταδιακά από 25% που ‘ταν το 2004 σε 5%, πριν λίγες μέρες…
Κι όλα αυτά για την πρόοδο και τον πολιτισμό!(;)

Δυστυχώς ζούμε ένα ΠΟΛΕΜΟ κι όσο γρηγορότερα το καταλάβουμε, τόσο το καλύτερο… για να διαλέξουμε έγκαιρα το χαράκωμα που μας ταιριάζει!
 
Καλημέρα Αναγνώστη,
Τα θέμα του κλεισίματος των βιβλιοθηκών το έθιξε και η Λεία. Είναι πράγματι τραγικό. Αντί να πολλαπλασιάζονται μειώνονται. Αντί να μεγαλώνουν μικραίνουν. Αντί να ανθίζουν σβήνουν. Θα ακουστεί, ότι τα παιδιά δεν έχουν τέτοια ενδιαφέροντα, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Ακόμα δεν είναι αλήθεια, ότι τα σκουπίδια που προβάλει η TV αντιπροσωπεύουν το γούστο της πλειοψηφίας. Σήμερα, κυκλοφορεί το ψέμα και η προπαγάνδα περισσότερο από ποτέ. Μάλιστα θα έλεγα, ότι η διαστρέβλωση της αλήθειας είναι ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της εποχής μας.
Συμφωνώ και εγώ με την Μάρω. Πράγματι, από όσα μπορώ να γνωρίζω, η τελευταία 10ετία είναι η πλέον παραγωγική περίοδος της ελληνικής Λογοτεχνίας. Μπορεί να μην έχουμε Παπαδιαμάντηδες, αλλά πόσες χώρες έχουν Ντοστογιέφσκηδες και Στάινμπεκ! Εγώ πάντως, παρότι είμαι εργαζόμενη και δεν αφιερώνω το απαιτούμενο χρόνο στη λογοτεχνία, δεν προλαβαίνω να μετράω τα καλά και τα πολύ καλά βιβλία. Αλλά και τα μέτρια μετράνε στην εκπληκτική αυτή έκρηξη!
Τελείωσα το Σουέλ της Καριστιάνη. Θα έλεγα ότι είναι πολύ ωραίο, αλλά κάπως βρήκα ότι πλατειάζει. Πάντως ωραίο βιβλίο είναι χωρίς αμφιβολία.
Εκεί που βρίσκω μεγάλη φτώχεια είναι στην διανόηση μας, όσο αφορά τα πολιτικά τεκταινόμενα. Εκεί βρίσκω τύφλωση!
Όμως εκεί το πράγμα σιγοβράζει ακόμα.
Αγαπητέ vita mi, μην χρησιμοποιείς τη λέξη πολιτεία αντί της λέξης κράτος. Ξέρω το κράτος ηχεί κάπως ξεπερασμένα, αλλά δεν παύει να είναι κράτος! Πολιτεία είναι πολύ κομψή λέξη για να ταιριάζει στο κράτος. Άσε που και εμείς μέρος της πολιτείας είμαστε, ενώ δεν είμαστε του κράτους.
 
An-geta
Ίσως να χεις δίκιο. Τα λόγια μου είναι ενστικτώδεις συνειρμοί…
Απ την άλλη όμως τα όνειρα καμιά φορά λεν την αλήθεια.
Κράτος, εξουσία, πολίτες, πολιτεία…
Εμείς τους ψηφίζουμε, εμείς τους λέμε μπράβο, στο όνομα το δικό μας τα κάνουνε όλα, έχουμε ευθύνη κι εμείς…

«Δυστυχώς ζούμε ένα ΠΟΛΕΜΟ κι όσο γρηγορότερα το καταλάβουμε, τόσο το καλύτερο… για να διαλέξουμε έγκαιρα το χαράκωμα που μας ταιριάζει!»

Kάποιος που φοράει τη ΜΑΣΚΑ του ΔΙΟΝΥΣΟΥ και όχι του ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ δεν μπορεί να μιλά για ΠΟΛΕΜΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ του κράτους!
Ίσως μιλά για ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ… ή μάλλον καλύτερα οσμίζεται αυτήν την ανάγκη. Φυσικά μπορεί να λανθάνει. Δεν είναι άλλωστε παρά άλλος ένας μασκοφόρος του χορού…

ΥΓ. Προσπαθώ ακόμα να σκεφτώ πως μπορεί να γίνει μια παρουσίαση βιβλίου σε ένα εργασιακό χώρο! Μου φαίνεται καλή ιδέα! Ίσως και μια ανάγνωση ποιημάτων στην πλατεία, στο πεζοδρόμιο… Γραφικό, γελοίο(;), ρομαντικό και όμορφο!
 
Έχετε δίκιο για τις φωτογραφίες των συγγραφέων, αν και διαφωνώ με την άποψη σας για τη φωτογραφία της κυρίας Δούκα,είμαι βέβαιος πως σε ένα τέτοιο αυτοβιογραφικό βιβλίο η ίδια επέλεξε να κοσμήσει το εξώφυλλο αυτή της η "γερασμένη" φωτογραφία. Και προτιμώ να βλέπω τους μεγάλους μας συγγραφείς αμακιγιάριστους και με όλες τις ρυτίδες της ηλικίας τους. Από κοντά έχω δει την κυρία Δούκα στο Λύκειο, που με πρωτοβουλία της καθηγήτριας μας, μας επισκέφθηκε και μας μίλησε για το λογοτεχνικό της όραμα. Μπήκε μέσα στην τάξη χωρίς να έχει προσέξει την εμφάνισή της, πολύ απλή και γήινη, χωρίς επιτήδευση. Ίσως να είναι και θέμα χαρακτήρα, πχ η κυρία Διβάνη πάει στις λογοτεχνικές εκδηλώσεις ντυμένη πολύ κομψά και δείχνοντας τουλάχιστον είκοσι χρόνια μικρότερη. Το ίδιο βέβαια παρατηρείται και στα βιβλία τους. Η κυρία Δούκα κατά τη γνώμη μου διέπεται από έναν αριστερίζοντα ακαδημαισμό, ενώ η κυρία Διβάνη(αν και με πολλές δυνατότητες) έχει δυστυχώς υποκύψει στο συγγραφικό lifestyle, τύπου κοσμοπόλιταν.
Τώρα αναφορικά με τους άνδρες...
Τους βλέπω με μαύρα μαλλάκια και λάγνο ναρκισσιστικό ύφος στα εξώφυλλα των βιβλίων τους και από κοντά τρομάζεις να γνωρίσεις τους μεσήλικες με τη φαλάκρα. Για να μη παρεξηγηθώ, επειδή λίγο πιο κάτω είναι η φωτογραφία του κύριου Σταμάτη, εκείνος όντως δείχνει και από κοντά πολύ μικρότερος από την πραγματική του ηλικία.
Αληθινά πάντως είναι κουτό να μη βάζουν οι συγγραφείς, και ειδικά οι άνδρες την ηλικία στο βιογραφικό τους. Φοβούνται πως δεν θα τους αγοράσει το γυναικείο κοινό; Τώρα που σας γράφω διαβάζω τον αιώνιο έφηβο Νάνο Βαλαωρίτη, διηγήματα που κλείνουν πεντηκονταετίες και μυρίζουν ακόμη μέλλον, ..και φυσικά πρώτο πρώτο απολαμβάνεις στο αυτί του βιβλίου το υπερήφανο "γεννήθηκε το 1921.."
δεν κρύβει τα 85 του χρόνια ο μεγάλος μας συγγραφέας
και στα άπαντα του Καρούζου από τον Ίκαρο, πάλι μια "γερασμένη" φωτογραφία έχει τοποθετηθεί
είναι αυταπάτη η επίπλαστη νεότητα που κάνει τους Καρνέζηδες, τους Τατσόπουλους, τους Κατσουλάρηδες κτλ να παριστάνουν τα εικοσάχρονα φωτομοντέλα, όταν η ίδια τους η γραφή έχει ρυτίδες
(μεταξύ μας πάντως, το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο στους πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς, σε λίγο θα αναγκάζονται από τους εκδοτικούς οίκους να μας δείχνουν και τους κοιλιακούς, κοιτάξτε μόνο το ναρκισσισμό στις τελευταίες εκδόσεις του Κέδρου -ένας μάλιστα μας αναγγέλει από το αυτί του βιβλίου πως το επόμενο του μυθιστόρημα θα κυκλοφορήσει το 2012)
ε, όχι και τέτοιες απειλές
για να ηρεμήσω θα διαβάσω ολίγο Κακναβάτο στο μονοτονικό (ασχημούλης,γεννηθείς το 1920)
:
"Λάμπουσα αν και παρήλιξ
η γοερή διάνοια των μπολσεβίκων
από το άπαρτο οδόφραγμα επέμενε
non passera
καμένη στο ιώδιο η φωνή μου"
 
Αγαπητέ Vita mi,
Δεν θα έλεγα ότι εμείς φταίμε για τους πολιτικούς μας. Επειδή άλλα ψηφίζουμε και άλλα μας βγαίνουνε. Εγώ λ.χ ψηφίζω πάντα γυναίκες, έλα όμως που όλες μυρίζουν αντρίλα από μίλια μακριά, μόλις εκλέγονται...
Στην Αγγλία, διάβαζα σε ένα βιβλίο του Jean Ziegler, υπάρχουν μη κυβερνητικές οργανώσεις που επιδίδονται σε καταλήψεις των δρόμων. Κλείνουν το δρόμο (πιθανόν μία λουρίδα)και διασκεδάζουν, παίζουν θέατρο, διαβάζουν βιβλία, τραγουδάνε, γενικώς γιορτάζουν! Σίγουρα θα τρώνε και σουβλάκια. Είναι ένας πρωτότυπος τρόπος να μιλήσεις για ωραία πράγματα.
 
Αγαπητέ αναγνώστη
Δεν συνηθίζω να δημοσιευώ σχόλια μου στο blog σου (όπως και σε άλλα blogs επίσης), αλλά αυτή τη φορά θεωρώ υποχρέωσή μου δημόσια να σε συγχαρώ για το κείμενό σου με θέμα τις παιδικές βιβλιοθήκες που ανέστειλαν τη λειτουργία τους. Δεν μπορώ να ξέρω αν ενημερώθηκες για το θέμα πρώτα από το email που σου είχα στείλει κι άλλωστε δεν έχει σημασία η πηγή πληροφόρησης, αλλά η αντίδραση (παρόμοια έπραξε και η αγαπητή Λεία Βιτάλη)
Όσον αφορά τις επισκέψεις συγγραφέων στα σχολεία, υπάρχει πρόγραμμα ΄του ΕΚΕΒΙ και μάλιστα με μεγάλη απήχηση. Αλλά για σκέψου πόσα σχολεία υπάρχουν και πόσοι συγγραφείς. Ακόμα κι αν όλοι πηγαίναμε από μια φορά ο καθένας στο κάθε σχολείο, θα χρειαζόντουσαν κάποια χρόνια για να κλείσει ο κύκλος των επισκέψεων σε μια και μόνο τάξη. Και βέβαια να έχουμε κατά νου πως όλοι οι συγγραφείς δεν μπορούν να έχουν την δυνατότητα να επικοινωνήσουν με παιδιά και εφήβους -χρειάζεται μια "ειδική" γλώσσα επαφής που αν δεν τη χειρίζεται κάποιος αντί για σχέση με το βιβλίο μπορεί να δημιουργηθεί διαζύγιο.
Αλλά θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου πως και άλλοι τρόποι υπάρχουν για να αναπτύξουμε σωστό και υπεύθυνο αναγνωστικό κοινό. Τρόποι που μάλλον το κράτος δεν θέλει ούτε να εφαρμόσει ούτε ίσως και να ανακαλύψει.
Αλλά ας μην μακρυγορώ - οι δημόσιες βιβλιοθήκες είναι χώροι που πρέπει όχι να κλείνουν, αλλά και να αυξάνονται και να εμπλουτίζονται.
Σε ευχαριστώ που με τον τρόπο σου βοηθάς κι εσύ, εμένα το συγγραφέα να υπάρχω -γιατί βέβαια ως συγγραφέας θέλω να πιστεύω πως υπάρχω όχι σε πίνακες αγοραστικής καταγραφής ή σε γκλαμουράτες εκδηλώσεις ή σε ενορχηστρωμένες έντυπες ή μη παρουσιάσεις,μα σε χώρους ανάγνωσης και πνευματικής αναζήτησης
 
... Αλλά μιας και "έσπασα" την απομόνωσή μου, δυο κουβέντες και για τις φωτογραφίες και την αναγραφή του χρόνου γέννησης των συγγραφέων.
Στα περισσότερα από τα βιβλία μου δεχόμουνα να μπαίνει και η φωτογραφία μου. Ώσπου διαπίστωσα, καθώς τα χρόνια περνούσαν, πως ενώ εγώ ωρίμαζα, οι φωτογραφίες παραμένενα οι ίδιες, μιας και είναι δύσκολο να είσαι σε τόσο στενή ενημέρωση με τους εκτυπωτικούς μηχανισμούς και χρόνους του εκδότη σου, έτσι ώστε να προλαβαίνεις να ζητάς αλλαγή στις φωτογραφίας σου. Έτσι στα τελευταία μου πια βιβλία έχω αποφασίσει να μην μπαίνει φωτογραφία.
Όσον αφορά την ηλικία -εδώ, ναι, σε μένα προσωπικά μπορεί να λειτουργεί κάτι το ναρκισσιστικό, ίσως και υπαρξιακό. Ο χρόνος προσθέτει πείρα, αλλά και σε φέρνει κοντά στο θάνατο -ε, δεν θες να βλέπεις τη χρονολογία γέννησης σου τυπωμένη πάνω στο έργο που ...ελπίζεις πως θα σε κάνει αθάνατο!...
Αλλά και ποια η σημασία, τελικά, της ηλικίας ενός συγγραφέα; Το έργο του να είναι φρέσκο και νεανικό, ώριμο ή στοχαστικό, προβληματισμένο ή επαναστατικό. Αυτό, θα έλεγα, πως μετράει
 
Κύριε Κοντολέων!!!! καλημέρα!!Καλημέρα Λεία!Βίτα Μή και Αντζέ-τα!πολύ ωραία τα πόστ σας την σήμερον. Έφυγε ο ανάδρομος Ερμής;:))))
Διαβάσατε το δελτίο τύπου του ΕΚΕΒΙ για το τρένο στο Ρουφ? Εντελώς καταπληκτικό μου φαίνεται. (όποιος έχει "μέσον" στον Τάκη Θεοδωρόπουλο, ας με ειδοποιήσει)
 
solaris
Και να ήθελε κάποιος να επικοινωνήσει μαζί σας δεν έχει τον τρόπο.
 
Καλησπέρα Στέλλα
 
Καλημέρα!!!!

solaris@in.gr

To έσβησα γιατί άρχισα να λαμβάνω ανώνυμα μαίηλ "σοφρωνιστικού" περιεχομένου.
Την Κυριακή έχει το ΕΚΕΒΙ μια συζήτηση στην Θεσσαλονίκη με θέμα "το βιβλίο στην οθόνη".
Αναγνώστη, τι ξέρεις επί τούτου?
 
Χα, Σολάρις, είχε έρθει και ο Γαβράς, βγάζει και νέα ταινία. Συνεργάζεται με τον σεναριογράφο της Αμελί. Γιατί δεν πήγες θεσσαλονίκη; προσκλήσεις έχεις. Και κοίτα μη φας πολλά σουβλάκια στο Ναύπλιο, γιατί θα σε ζυγίσω. Καλό το Τ-Shirt που θα γράφει "Η Αγωγή της Τασούλας". Αν και θα προτιμούσα τον τίτλο του άρθρου του Καρκαγιάννη στην Καθημερινή ("Η Τασούλα και η πικραγγουριά")...
 
αγαπητέ Nickthegreek, ασφαλώς είσαι από αυτούς που κινούνται στην μπλογκόσφαιρα διαβάζοντας τακτικά εφημερίδες (μου κάνει εντύπωση που οι περισσότεροι εδώ δεν έχουν ιδέα για το τι γίνεται παραέξω, τέλος πάντων...). Χαίρομαι που ασχολήθηκες -γνωρίζεις βεβαίως και τα δικά μου ρεπορτάζ στην εφημερίδα, όπως και τα σχετικά ποστ- και ίσως δοθεί εν προκειμένω μια αφορμή για να υπάρξει μια ουσιαστική παρέμβαση (η συμμετοχή ή συνενοχή αρκούν μερικές φορές) επί του θέματος και μέσω των ιστολογίων. Ναι, οι παιδικές βιβλιοθήκες πάνε για κλείσιμο, το ΥΠΕΠΘ αμπελοφιλοσοφεί στέλνοντας επιστολές διαμαρτυρίας (έχω στη διάθεση του καθενός ζητήσει την απάντηση προς εμένα), η σχολική εκπαίδευση χωλαίνει από διάφορους παράγοντες, ο προϋπολογισμός του ΥΠΠΟ είναι ο ελάχιστος επί του βιβλίου.
 
@λεία
I'm on your side όπως λένε και στο...χωριό μου. Σε απλά αγγλικά: Αν τα ελληνικά και η ελληνική γραφή δεν γίνει κτήμα των παιδιών από τις σχολικές ηλικίες για την΄επόμενη ή την μεθεπόμενη γενιά θα είναι ’’μειονοτική’’ γλώσσ
 
@vita mi baruak
Ο πόλεμος δυστυχώς αγαπητέ μου είναι άνισος και πολύ φοβάμαι χαμένος από χέρι.
 
@ange-ta
Απολιτίκ είναι η τελευταία μόδα όπως ξέρεις. Και το ένα φέρνει το άλλο...Σχετικά μ’ αυτό που έγραψε λίγο πιο πάνω ο vita και συμπλήρωσες εσύ. Ο στόχος είναι κατευθυνόμενα πιόνια χωρίς σκέψη και βούληση, πειθήνιοι καταναλωτές, τίποτε άλλο.
 
@ange-ta
Απολιτίκ είναι η τελευταία μόδα όπως ξέρεις. Και το ένα φέρνει το άλλο...Σχετικά μ’ αυτό που έγραψε λίγο πιο πάνω ο vita και συμπλήρωσες εσύ. Ο στόχος είναι κατευθυνόμενα πιόνια χωρίς σκέψη και βούληση, πειθήνιοι καταναλωτές, τίποτε άλλο.
 
@alx baras
Δεν είναι κακό να ’’νεανίζει’’ μια συγγραφέας. Εάν η κυρία Δούκα επέλεξε τη φωτογραφία με τη λογική που γράφεις τότε ορθώς έπραξε. Η δική μου διαπίστωση ήταν ότι η φωτογραφία της Καθημερινής ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα και σαν CONCEPT και σαν εμφάνιση.
 
@μάνος κοντολέων
Δεν μνημόνευσα το e-mail σας όχι για άλλο λόγο αλλά γιατί δεν ήξερα αν είχα το δικαίωμα να το κάνω. Την είδηση την είχα διαβάσει στον τύπο όπως και την απάντηση αλλά εσείς μου δώσατε την ώθηση να την αναπαράγω. Δεν δέχομαι κανένα από τα κολακευτικά σας σχόλια για ένα απλό απλούστατο λόγο. Υπόσταση σ’ αυτό το χώρο δεν δίνουν όσα γράφω αλλά εκείνοι που τα διαβάζουν και τα σχολιάζουν. Εννοείται ότι οι συγγραφείς είναι οι πλέον καλοδεχούμενοι για παρεμβάσεις αφού ο χώρος τους ανήκει σε μεγαλύτερο ποσοστό από όλους τους άλλους.
Η ιδέα για τις επισκέψεις στα σχολεία δεν αποτελεί κατ’ ανάγκη μια μαζική κίνηση μπορεί να εφαρμοστεί με λίγους αρχικά και σε επιλεκτικά σχολεία των περιοχών που μένουν ή στις οποίες έχουν εύκολη πρόσβαση. Ας επιλεγούν εκείνοι που επικοινωνιακά μπορούν να προσεγγίσουν καλύτερα τις συγκεκριμένες ηλικίες αν και νομίζω ότι οι περισσότεροι μπορούν να το κάνουν. Δεν μιλάω αποκλειστικά για λογοτεχνικές διαλέξεις αλλά για συζητήσεις, ημερίδες ή μικρού κύκλου μαθήματα που θα βοηθήσουν τα παιδιά όχι να προσεγγίσουν το έργο του συγκεκριμένου συγγραφέα αλλά γενικότερα το βιβλίο και τους νέους έλληνες δημιουργούς (δεν περιορίζω το νέος ηλικιακά αφού θεωρώ ότι ακόμη και συγγραφείς της δικής σας γενιάς δεν έχουν γίνει κτήμα των νεαρών σε ηλικία αναγνωστών). Οσο για τις φωτογραφίες ήταν μια καλοπροαίρετη υποσημείωση ή ένα πείραγμα αν θέλετε. Συμφωνώ ότι ο συγγραφέας ανεξάρτητα από το τι γράφει η ταυότητα του ή πόσο ετών δείχνει (και είναι) έχει την ικανότητα να νικήσει το χρόνο. Με το έργο του εννοείται...
 
@silio
Ηθελα να το γράψω λίγο πιο πάνω με αφορμή το σχόλιο του κ.Κοντολέων. Καθυστέρησα να ασχοληθώ ή να κάνω αναφορά στο θέμα των βιβλιοθηκών επειδή είδα ότι και η Ελευθεροτυπία αλλά και αρκετές ακόμη εφημερίδες το είχαν καλύψει επαρκώς. Αλλά μετά διαπίστωσα ότι πέραν της κ.Βιτάλη ουδείς άλλος έκανε τον κόπο να αναπαράγει κάτι ή να ασχοληθεί στον κόσμο των ιστολογίων. Στην προκειμένη περίπτωσαη ο τύπος λειτούργησε με εξαιρετικά αντανακλαστικά και σχεδόν μαζικά.
 
Post a Comment



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?