Ελληνική λογοτεχνία

'Η ζωή είναι πολύ σύντομη για τα καλά βιβλία, πρέπει να διαβάζουμε μόνο εξαιρετικά βιβλία''. Τίμπορ Φίσερ (Under the frog)

Thursday, May 11, 2006

 

Blog stories (2)

www.fast-fiction.blogspot.com

Από μια Θεσσαλονικιά, τη Νίκη και το blog της ξεκινάω σήμερα την περιήγηση στους χώρους των επίδοξων συγγραφέων-bloggers. Η ίδια γράφει στο εναρκτήριο post της ότι η δουλειά της πρόκειται να εκδοθεί σύντομα. Στο blog της θα βρείτε ένα αυτοτελές διήγημα, το ζωοφιλικό ’’Η πρώτη απώλεια’’, ένα διήγημα με τίτλο ’’Κεραυνοβόλα’’ σε δύο συνέχειες (αν τελειώνει στη δεύτερη τελειώνει κάπως απότομα) και τις Επιθυμίες που έχουν φτάσει στις τρεις συνέχειες και όπως προαναγγέλει η Νίκη ακολουθεί η τέταρτη.
Γενικό συμπέρασμα: Η Νίκη γράφει απλά και μοντέρνα, με θέματα που φλερτάρουν με τη ’’ροζ’’ λογοτεχνία. Τα κείμενα της διαβάζονται εύκολα και γρήγορα και η ίδια υποστηρίζει ότι οι ιστορίες ούτε πολύπλοκες είναι, ούτε για ’’κουλτουριάρηδες΄΄.

’’Αύριο αρχίζει η έκθεση βιβλίου. Μπορεί οι καιροί οικονομικά να είναι δύσκολοι αλλά στις εκθέσεις δεν πάμε για να μαζέψουμε καταλόγους από τους εκδοτικούς οίκους για το τι ΘΑ αγοράσουμε. Αλλά για να αγοράσουμε βιβλία. Το βιβλίο παραμένει φτηνό. Αγοράστε έστω ΕΝΑ όσοι πάτε βόλτα στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Είναι μια καλή αρχή’’. Το παρόν δεν είναι διαφήμιση αλλά προτροπή. Η λογοτεχνία έχει ανάγκη από νέους αναγνώστες.
Comments:
Το κακό με τις εκθέσεις βιβλίου ειναι οτι πλέον μοιάζουν με εμποροπανηγυρι.
Ισως εγω μεγαλωνοντας να χανω την αθωα ματιά που ειχα παλιοτερα,αλλά αυτή την αίσθηση δίνουν τα τελευταία χρονια.
 
@regina
Think positive...Στις εκθέσεις βιβλίου έχουμε την ευκαιρία να δούμε βιβλία κυρίως από μικρούς εκδοτικούς οίκους που στα μεγάλα βιβλιοπωλεία ''χάνονται''...Και είναι ευκαιρία να ανακαλύψουμε μερικά ''διαμαντάκια'' με όλη την άνεση χώρου και χρόνου.
 
H περυσινή μου εμπειρία από έκθεση

Είχα τη «φαεινή» παρόρμηση να επισκεφτώ την Έκθεση Βιβλίου στο Ζάππειο, αν και τρέφω μιαν απέχθεια για οτιδήποτε έχει να κάνει με παζάρια και υπαίθρια πανηγυριώτικη διάθεση, ειδικά αν αυτή αφορά το βιβλίο, όχι άδικα όπως αποδείχθηκε... Στο Ζάππειο μια μέρα, λοιπόν, ή καλύτερα την ώρα που μόλις άρχιζε να σουρουπώνει την Παρασκευή, πέρασα τα δρομάκια του κήπου.
Φυσούσε δαιμονισμένα. Δεν συναντούσες ψυχή στο διάβα σου. Ένας γέροντας -διόλου σεβάσμιος- εμφανίστηκε από το πουθενά και άρχισε να μου την «πέφτει» κανονικότατα, για να μιλήσω και τη γλώσσα του. Γύρω κανείς. Τάχυνα το βήμα μου και προσπάθησα να βγω από τα δαιδαλώδη μονοπάτια.
Μια ομάδα τεσσάρων αλλοδαπών εμφανίστηκε λίγο πιο κάτω -φιλήσυχοι, σε αντίθεση με το «δικό» μας παππού- και ανάσανα ήρεμα, όταν είδα την είσοδο της Έκθεσης. Ήταν η μέρα της έναρξής της. Μόλις είχαν αραδιάσει τα βιβλία στους πάγκους, γεμάτα σκόνη από τον αέρα. Λίγος κόσμος ακόμα. Στα μεγάφωνα ακούγονταν Νίνο, Πέγκυ Ζήνα και Κωνσταντίνος Χριστοφόρου. Έλεος πια!
Ένας πολύ γνωστός εκδότης-βιβλιοπώλης -που μέχρι τώρα θαύμαζα ορισμένα βιβλία των εκδόσεών του- άρχισε να διαλαλεί το εμπόρευμά του, λες κι ήταν στη λαϊκή, παρενοχλώντας ταυτόχρονα με σχόλια και το γυναικείο πληθυσμό που σταματούσε στον πάγκο του. Μόνο οι αρκουδιάρηδες έλειπαν!
Παρόλα αυτά, ανακάλυψα εκεί ένα πολύ ωραίο βιβλίο -που πράγματι χανόταν στα μεγάλα βιβλιοπωλεία- και σώθηκε η αλγεινή εντύπωση. Θα κάνω πάντως τις βόλτες μου στη Δ.Αρεοπαγίτου με πολύ χαρά και ενδιαφέρον. αυτή είναι η καλύτερή μου διαδρομή στο κέντρο, αν έχει και βιβλία τόσο το καλύτερο
 
advadventure ,ανώμαλους μπορείς να συναντήσεις παντού,δεν είναι αποκλειστικό φαινόμενο και ''προνόμιο'' :) των εκθέσεων βιβλίων (αλιμονό μας τότε!)
Οσο για τη σκόνη,ε,αν φυσάει δεν μπορούν οι άνθρωποι να ειναι με ένα ξεσκονοπανο στο χέρι να ξεσκονίζουν τα βιβλια.

Εμένα η ενστασή μου ειχε να κάνει κυρίως με την αίσθηση του εμπορικού πανηγυριού ,π.χ. αυτό που ανέφερες για τη ''θεσπέσια'' μουσική που ακουγοταν από τα ηχεία ή για τον εκδότη που διαλαλούσε την πραμάτεια του.
Θα μου πεις το παραψειρίζουμε το πράγμα -σε αυτό δεν έχεις άδικο reader's digest αλλά και πάλι άντε να ευχαριστηθείς ξεφύλλισμα όταν έχεις τον άλλον μπροστά σου να σε κοιτάζει είτε με δολοφονικό,είτε με παρακλητικό βλέμμα για να αγοράσεις κάτι και μάλιστα με την μουσική υπόκρουση ''στα δωσα όλα και έμεινα στον άσσο''.
 
@adadventure, regina
Κυρίες μου συμφωνώ και για την ατμόσφαιρα και για τη συμπεριφορά των εκδοτών και για την άγνοια των υπαλλήλων. Η καλύτερη τακτική είναι να μην τους δώσετε σημασία, να δείξετε ότι είσαστε ενημερωμένες και ψάχνετε συγκεκριμένα πράγματα (μην νομίζετε ότι ξέρουν περισσότερα από σας για την...πραμάτεια τους) και θα σας αφήσουν στην ησυχία σας. Οσο για επιδειξίες, σάτυρους, παπούδες νομίζω ότι ο πεζόδρομος είναι πολύ πιο ασφαλής σε σχέση με το Ζάππειο ή το πεδίο του Αρεως
 
Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ είμαι fun των βιβλιοπωλείων και όχι των εκθέσεων βιβλίων. Παρόλ’ αυτά, ειδικά η έκθεση που γίνεται κάθε χρόνο στον πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου μ’ αρέσει πολύ και πηγαίνω πάντα. Πέρυσι θυμάμαι είχα πάει ένα απόγευμα με βροχή. Ξαφνική βροχή βέβαια. Και κανείς δεν έφευγε. Όλοι συνέχιζαν να τριγυρνούν στους πάγκους και να κοιτάζουν βιβλία. Και μουσική advadventure δεν ακουγόταν. Ευτυχώς!!! :)
 
@georgia
Είμαι υπέρ του βιβλιοπωλείου αλλά οι εκθέσεις (και τα παλαιοπωλεία) μου δίνουν την ευκαιρία να βρω πράγματα που ποτέ δεν θα έβλεπα στα ράφια του Ελευθερουδάκη, του Παπασωτηρίου ή της Φνακ. Επίσης στους πάγκους των μικρότερων εκδοτικών οίκων, έχει πάντοτε λιγότερο κόσμο και μπορείς να συζητήσεις με τον πωλητή. Ενίοτε είναι ο ίδιος ο εκδότης ή είναι πολύ ενημερωμένος για τις εκδόσεις του και δεν σου λέει βαριεστημένα ’’πάρα πολύ ωραίο, πάρτε το’’...
 
Post a Comment



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?